"สี่แผ่นดิน"

posted on 03 Jun 2012 12:18 by niin3w
"สี่แผ่นดิน"

แหม๊....มาพูดถึงสี่แผ่นดินเอาป่านนี้ คงมีคนคิดละว๊า ว่าฉันดีเลย์รึเปล่า?
จริงๆแล้วก็อยากมาเล่าๆโม้ๆให้ฟังน่ะ พอดีเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา
พี่กันเค้ามาทัวร์คอนฯที่ศรีราชา ไอ้เราหรือจะพลาด ใส่เสื้อเอฟซี บึ่งไปตั้งแต่เลิกเรียน
พอไปถึง...แม่เจ้า คนมหาศาล อิฉันสูง ๑๕๓ เตี้ยจนน่าใจหาย
น้ำตาปริ่มเลย ...สิ้นหวังแล้วSmiley แต่ก็ไปเดินเรียบๆเคียงๆอยู่แถวๆป้ายแฟนคลับ
มีพี่คนหนึ่ง เคยเห็นในรูปของบอร์ดบ้านกันเดอะสตาร์บ่อยๆ เขามอง เราก็ยิ้มเขาก็ยิ้ม
"อยากเห็นชัดๆมั้ยจ้ะ มีป้ายไฟว่างนะ หาคนถืออยู่" ไอ้เราก็ "หนูๆๆ!!" เสนอตัวชนิดที่หน้าด้านมาก
แล้วจู่ๆเราก็ได้ทำหน้าที่ที่อยากทำมาโดยตลอด ได้ถือป้ายไฟรุ่นแรกตั้งแต่สมัยพี่กันอยู่ในบ้านเดอะสตาร์

ป้ายตัว U ของ GUNNAPAT Smiley


(ขอบคุณภาพจาก แปซิฟิคปาร์ค ศรีราชา)

แล้วก็อย่างที่เห็นแหละค่ะ...วันนั้นผมพี่กันเรียบแปร้มาก ประมาณว่าคงถ่ายแบบมาหรืออะไรแบบนั้น
ทำให้เรานึกถึงบท "คุณเปรม" ในเรื่องสี่แผ่นดินเดอะมิวสิคคัลขึ้นมาแว๊บนึง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่เมื่อวานนี้ ก่อนกลับบ้าน เพื่อนชวนไปห้องสมุด ไอ้เราก็พากันขึ้นไปที่ชั้นสอง
(ชั้นวรรณกรรม นวนิยายและวรรณคดี)
ก็เดินดูหนังสือไปเรื่อย แก้วจอมซน ก็เคยอ่านแล้ว เอ...อ่านอะไรดี
แล้วเพื่อนที่ชื่อไอซ์ก็ไปหยิบหนังสือมาสองเล่ม คือ "ทวิภพ และ ข้างหลังภาพ"
เราก็..."อุ้ยตาย...น่าจะมีสี่แผ่นดินด้วยเนอะ" เราก็เดินๆดู ก็ไม่เห็นมี เล่มก็ออกจะใหญ่
พักนึงเพื่อนก็เดินมาแบบหน้าตาตื่น..."เจอแล้ว เจอแล้ว! นี่ไง..." มันก็ยื่นหนังสือสี่แผ่นดินเล่ม ๑ มาให้
...แม่เจ้า.... หนามาก เพอร์ซีแจคสันเล่มสุดท้าย อ่านยังไม่ถึงครึ่งเล่มเลย


สุดท้ายก็โดนกิเลสตัวเองเล่นงาน ยืมมาจนได้ เพราะราคาหนังสือมหาโหด มิอาจเอื้อมจริงๆ
พลิกอ่านไปตั้งแต่ คำนำ จนถึงเนื้อเรื่องบทแรก...พระเจ้า...ละครเวทีที่ผ่านมาสุดยอดจริงๆ
ครอบคลุมเนื้อหาดีมาก นี่ขนาดเพิ่งอ่านไปบทเดียว ยังจำฉากในละครเวทีได้เลย
เพราะมันตามเนื้อหาเป้ะ จนไปถึงบทพูดก็เป้ะ มีอยู่บทหนึ่ง ชอบมาก
"เสด็จให้มาทูลถามเสด็จว่าจะเสด็จหรือไม่เสด็จ ถ้าเสด็จจะเสด็จ เสด็จจะเสด็จด้วย"
ตอนดูละครเวที ปวดหัวกับคำว่า "เสด็จ" มาก คนไทยนี่ก็เก่ง คำๆเดียวเอามาใช้ได้ทั้งประโยค


พอเพื่อนคนอื่นๆมานั่งเล่นที่ห้องสมุด เจอนิวกับเพื่อน มันก็ขอดูหนังสือที่ยืม
"...ทวิภพ...ข้างหลังภาพ...สี่แผ่นดิน....เอิ่ม...พวกมึงไปดูละครเวทีเถอะ"
แล้วก็หัวเราะกันยกใหญ่ แต่ยืนยันนั่งยันนอนยันเลยนะ สี่แผ่นดินเป็นมากกว่านวนิยาย
แต่เป็นวรรณกรรมไทยชั้นเยี่ยมที่สุดเลยแหละ.

edit @ 3 Jun 2012 12:19:38 by NiiN3W



วันนี้เป็นวันที่โรงเรียนมีการจัดให้เลือกชุมนุมที่จะเรียน
ส่วนมากก็จะตามๆเพื่อนกันไปตามประสาวัยรุ่น
แต่ถึงกระนั้นนิวก็คิดว่า ถ้าเรารักเราชอบอะไรสักอย่าง
ทำไมต้องทิ้งโอกาสแล้วไปในทางที่มันไม่ใช่

คิดได้ดังนั้นก็หิ้วเพื่อนอีกคนที่รักในสิ่งเดียวกันไปสมัคร ชุมนุม"เปิดโลกทัศน์ วรรณคดีไทย"
พอเห็นใบเซ็นชื่อที่โต๊ะสมัครก็ตกใจ เห็นอาจารย์นั่งซึมตบยุงอยู่
โต๊ะของอาจารย์ท่านอื่นๆก็เต็มเสียหมด
เพราะในใบสมัครไม่มีชื่อของใครเลย เนียนกริ๊บ ขาวสะอาดเหมือนเพิ่งปริ้นมา
ไอ้เราก็หันไปมองหน้าเพื่อน กลัวว่าถ้าเกิดลงไปสองคน กลัวชุมนุมจะโดนยุบ โดนลอยทะเลเอา
แต่ใจตัวเราเองน่ะสงสารอาจารย์ ท่านอุตส่าห์คิดชุมนุมดีๆมาให้ แต่ไม่มีเด็กคนไหนสนใจเลย
คิดดูเถิด นักเรียนทั้งโรงเรียน มีเกือบสามพันคน ไม่มีใครลงชุมนุมนี้เลย มีแต่คนอ่านป้ายชุมนุม
หัวเราะแล้วเดินจากไป ยิ่งทำให้รู้สึกสลดเข้าไปใหญ่ มันเกิดอะไรขึ้นกับชาติไทย
เราไม่รักสิ่งที่บรรพบุรุษสร้างมาแล้วงั้นหรือ นั่งคุยกับเพื่อนก็คิดกันไปว่า เรามันหัวโบราณกันไปเองหรือเปล่านะ
เพื่อนก็ค้านว่า เขาเรียกกันว่า "อนุรักษ์นิยม" เรารักในสิ่งที่มีคุณค่า
ตอนแรกจะพากันไปเรียนดนตรีไทย
แต่อาจารย์ท่านเดียว ดูแลไม่ทั่วถึงพอกับผู้เล่นเครื่องดนตรีทุกชิ้นเป็นแน่
พอเขาเริ่มเรียกคนไม่มีชุมนุมมารวมกัน
ถึงมีน้องม.ต้นมาขอสมัคร สีหน้าแต่ละคนดูไม่ยินดีนัก แต่ก็ต้องจำใจเซ็น ไม่งั้นก็ต้องยอมตกไป

สรุปแล้ว มันเกิดอะไรกัน? วรรณคดีหลายเรื่องเป็นเรื่องสนุก แต่คนมักเบื่อภาษาเข้าใจยาก
ถ้อยคำที่อ่านแล้วก็แปลไม่ออก นั่ง งง กันไปว่าตกลงตัวละครมันทำอะไรกันแน่
อาจารย์บอกว่าจะให้อ่านเรื่องขุนช้างขุนแผน กับพระอภัยมณี ตัวนิวเองก็คัดค้านทันที
ว่าสองเรื่องนี้คงเรียนมาประมาณสามแสนกว่ารอบได้ อาจารย์เลยยอมอ่อนตาม ให้ลองมาเสนอดูแล้วกัน
วรรณคดีมีเรื่องสนุกตั้งหลายเรื่อง จะมาจมปรักอยู่กับเรื่องที่อ่านซ้ำไปซ้ำมาทำไมกัน

ไม่รู้จะทิ้งท้ายว่าอะไร เพียงแต่ในใจหวังว่าสักวันเด็กไทยจะเห็นคุณค่าความเป็นไทย
มากกว่าไปเห่ออยู่กับอะไรใหม่ๆ จนลืมรากเหง้า ต้นกำเนิดของตัวเองเพียงเท่านั้น
.


ความกลัวของฉัน...

posted on 04 Sep 2010 16:42 by niin3w

 

 

ความกลัวของฉันที่สุดในทีที่ฉันอาศัยอยู่ คือที่นี่...

 

 
มันคือดาดฟ้า... ฉันกลัวที่จะขึ้นไป ฉันกลัวที่จะมอง 
.
.
.
แต่แล้ววันหนึ่่ง ฉันทำใจสู้ที่จะเดินขึ้นไป แม้สั่นอยู่ข้างใน
แล้วได้พบอีกโลกที่สวยงาม ที่ไม่เคยได้รู้
 
 
แม้มันอาจเป็นภาพที่แสนธรรมดาของใครๆ แต่สำหรับฉันแล้ว
มันเป็นวันที่ท้องฟ้าสวยที่สุดเท่าที่เคยพบมา
มองจากมุมนี้ มองเห็นเมืองพัทยาได้แทบจะทั้งเมือง...
 
 
"เมื่อชนะความกลัวของตนเองได้ เราจะพบกับความสวยงามอีกด้านหนึ่ง"